Medler

Med harfinden sonra hemze veya sükûn gibi bir med sebebi bulunmamasıdır. Harfin varlığı için zorunlu olan asıl meddir; buna med-i aslî de denir. Çeker (dik üstün, dik esre, ters ötre) de med-i tabiî yapar.

Med harfinden sonra aynı kelimede hemze gelmesidir. Vâcib med olarak da adlandırılır; bütün kıraat imamları bunu uzatır.

Med harfi bir kelimenin sonunda, hemze ise sonraki kelimenin başında bulunmasıdır. Câiz med sayılır.

Med harfinden sonra aynı kelimede aslî (her durumda bulunan) bir sükûn gelmesidir. Sükûn şeddeli bir harfte ise kelime-i musakkale (ağırlaştırılmış), şeddesiz sakin harfte ise kelime-i muhaffefe (hafifletilmiş) adını alır.

Bazı surelerin başındaki hurûf-ı mukattaada, adı üç harfli olup ortası med harfi olan harflerde görülür (nûn, kâf, sâd, sîn, lâm, kâf, mîm; ayn'da lîn). Harfin sonu sonraki harfe idğam edilirse harf-i musakkale, edilmezse harf-i muhaffefe denir. Adı iki harfli olan ح ي ط ه ر harfleri ise bir elif uzatılır; elif hiç uzatılmaz.

Med harfinden sonra gelen harfin, vakıf (durma) sebebiyle geçici olarak sakin okunmasıdır. Genellikle ayet sonlarında görülür.

Kendinden önceki harf üstün olan sakin vav veya sakin ye'den (lîn harfleri) sonraki harfin vakıf sebebiyle sakin okunmasıdır.

İki üstünlü (tenvinli) bir kelime üzerinde durulduğunda, tenvinin yerine geçen elif sesinin uzatılmasıdır. Yuvarlak te (ة) ile biten kelimelerde uygulanmaz; onlar “he” olarak vakfedilir.

İki harekeli harf arasında kalan zamir “he”sinin (hâ-i kinâye) harekesinin ötre ise vav, esre ise ye sesiyle uzatılmasıdır. Sonraki kelime hemze ile başlamıyorsa sıla-i suğrâ, hemze ile başlıyorsa sıla-i kübrâ denir.