Hz. Dâvûd

Hz. Dâvûd, İsrâiloğullarının Tâlût komutasında Câlût'un ordusuna karşı savaştığı dönemde genç bir asker olarak öne çıkmıştır. Kur'an, Hz. Dâvûd'un Câlût'u öldürdüğünü ve Allah'ın ona hükümdarlık ve hikmet verdiğini bildirir. Böylece o, İsrâiloğullarının hem peygamberi hem de hükümdarı olmuştur.

Allah, Hz. Dâvûd'a Zebur'u indirmiştir. Ona son derece güzel bir ses verilmiş; o Allah'ı tesbih ettiğinde dağların ve kuşların da onunla birlikte tesbih ettiği Kur'an'da haber verilir. Allah ona demiri yumuşatmış, o da savaşta korunmak için ölçülü halkalardan zırhlar yapmıştır.

Hz. Dâvûd adaletli bir hükümdardı. Allah ona hikmet ve “faslü'l-hitâb”, yani hakkı batıldan ayıran kesin ve açık söz söyleme yeteneği vermişti. Kur'an'da, huzuruna gelen iki davacı ile ilgili bir olay anlatılır ve Hz. Dâvûd'un bu olayın ardından Rabbinden bağışlanma dilediği bildirilir. Bu olayla ilgili İsrâiliyat kaynaklarında yer alan ve bir peygamberin ismetine yakışmayan hikâyeler, İslâm âlimleri tarafından şiddetle reddedilmiştir.

Sahih hadislerde bildirildiğine göre Hz. Dâvûd kendi elinin emeğiyle geçinir, bir gün oruç tutup bir gün yerdi; Hz. Peygamber (s.a.s.) bu orucu Allah katında en sevimli oruç olarak nitelendirmiştir. Hz. Dâvûd'un vefatından sonra peygamberlik ve hükümdarlık oğlu Hz. Süleymân'a geçmiştir.