Fecr Sûresi

وَٱلْفَجْرِ⁠﴿١﴾

1Tanyerinin ağarmasına and olsun;

وَلَيَالٍ عَشْرٍ⁠﴿٢﴾

2Zilhicce ayının ilk on gecesine and olsun;

وَٱلشَّفْعِ وَٱلْوَتْرِ⁠﴿٣﴾

3Herşeyin çiftine de, tekine de and olsun;

وَٱلَّيْلِ إِذَا يَسْرِ⁠﴿٤﴾

هَلْ فِى ذَٲلِكَ قَسَمٌ لِّذِى حِجْرٍ⁠﴿٥﴾

4–5Gelip geçen geceye and olsun ki, bunların her biri akıl sahibi için birer yemine değmez mi?

أَلَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍ⁠﴿٦﴾

إِرَمَ ذَاتِ ٱلْعِمَادِ⁠﴿٧﴾

ٱلَّتِى لَمْ يُخْلَقْ مِثْلُهَا فِى ٱلْبِلَـٰدِ⁠﴿٨﴾

6–8Rabbinin, hiçbir memlekette benzeri ortaya konmayan sütunlara sahip İrem şehrinde oturan Ad milletine ne ettiğini görmedin mi?

وَثَمُودَ ٱلَّذِينَ جَابُواْ ٱلصَّخْرَ بِٱلْوَادِ⁠﴿٩﴾

وَفِرْعَوْنَ ذِى ٱلْأَوْتَادِ⁠﴿١٠﴾

ٱلَّذِينَ طَغَوْاْ فِى ٱلْبِلَـٰدِ⁠﴿١١﴾

فَأَكْثَرُواْ فِيهَا ٱلْفَسَادَ⁠﴿١٢﴾

9–12Vadide kayaları kesip yontan Semud milletine, memleketlerde aşırı giden, oralarda bozgunculuğu artıran, sarsılmaz bir saltanat sahibi Firavun'a Rabbinin ne ettiğini görmedin mi?

فَصَبَّ عَلَيْهِمْ رَبُّكَ سَوْطَ عَذَابٍ⁠﴿١٣﴾

13Rabbin onları azap kırbacından geçirmiştir.

إِنَّ رَبَّكَ لَبِٱلْمِرْصَادِ⁠﴿١٤﴾

14Doğrusu Rabbin hep gözetlemektedir.

فَأَمَّا ٱلْإِنسَـٰنُ إِذَا مَا ٱبْتَلَـٰهُ رَبُّهُۥ فَأَكْرَمَهُۥ وَنَعَّمَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّىٓ أَكْرَمَنِ⁠﴿١٥﴾

15Rabbin denemek için bir insana iyilik edip, nimet verdiği zaman, o: "Rabbim beni şerefli kıldı" der.

وَأَمَّآ إِذَا مَا ٱبْتَلَـٰهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّىٓ أَهَـٰنَنِ⁠﴿١٦﴾

16Ama onu sınamak için rızkını daraltıp bir ölçüye göre verdiği zaman: "Rabbim bana hor baktı" der.

كَلَّا‌ۖ بَل لَّا تُكْرِمُونَ ٱلْيَتِيمَ⁠﴿١٧﴾

17Hayır; yetime karşı cömert davranmıyorsunuz.

وَلَا تَحَـٰٓضُّونَ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلْمِسْكِينِ⁠﴿١٨﴾

18Yoksulu yedirmek konusunda birbirinize özenmiyorsunuz.

وَتَأْكُلُونَ ٱلتُّرَاثَ أَكْلاً لَّمًّا⁠﴿١٩﴾

19Size kalan mirası hak gözetmeden yiyorsunuz.

وَتُحِبُّونَ ٱلْمَالَ حُبًّا جَمًّا⁠﴿٢٠﴾

20Malı pek çok seviyorsunuz.

كَلَّآ إِذَا دُكَّتِ ٱلْأَرْضُ دَكًّا دَكًّا⁠﴿٢١﴾

21Ama yer, çarpılıp paralandığı zaman;

وَجَآءَ رَبُّكَ وَٱلْمَلَكُ صَفًّا صَفًّا⁠﴿٢٢﴾

22Melekler sıra sıra dizilip, Rabbinin buyruğu gelince,

وَجِاْىٓءَ يَوْمَئِذِۭ بِجَهَنَّمَ‌ۚ يَوْمَئِذٍ يَتَذَكَّرُ ٱلْإِنسَـٰنُ وَأَنَّىٰ لَهُ ٱلذِّكْرَىٰ⁠﴿٢٣﴾

23O gün, cehennem ortaya konur. O gün insan öğüt almaya çalışır ama artık öğütten ona ne?

يَقُولُ يَـٰلَيْتَنِى قَدَّمْتُ لِحَيَاتِى⁠﴿٢٤﴾

24"Keşke bu hayatım için önceden bir şey yapsaymışım" der.

فَيَوْمَئِذٍ لَّا يُعَذِّبُ عَذَابَهُۥٓ أَحَدٌ⁠﴿٢٥﴾

25O gün, hiç kimse, Allah'ın azabettiği gibi azabedemez.

وَلَا يُوثِقُ وَثَاقَهُۥٓ أَحَدٌ⁠﴿٢٦﴾

26Hiç kimse O'nun vurduğu bağ gibisini bağlayamaz.

يَـٰٓأَيَّتُهَا ٱلنَّفْسُ ٱلْمُطْمَئِنَّةُ⁠﴿٢٧﴾

27Ey huzur içinde olan can!

ٱرْجِعِىٓ إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِيَةً مَّرْضِيَّةً⁠﴿٢٨﴾

28O, senden, sen de O'ndan hoşnut olarak Rabbine dön!

فَٱدْخُلِى فِى عِبَـٰدِى⁠﴿٢٩﴾

29Ey can! İyi kullarımın arasına gir.

وَٱدْخُلِى جَنَّتِى⁠﴿٣٠﴾

30Cennetime gir.