Kıyâme Sûresi

لَآ أُقْسِمُ بِيَوْمِ ٱلْقِيَـٰمَةِ⁠﴿١﴾

1Kıyamet gününe yemin ederim.

وَلَآ أُقْسِمُ بِٱلنَّفْسِ ٱللَّوَّامَةِ⁠﴿٢﴾

2Ve nedamet çeken nefse yemin ederim.

أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَـٰنُ أَلَّن نَّجْمَعَ عِظَامَهُۥ⁠﴿٣﴾

3İnsan, kemiklerini bir araya toplayamayız mı sanıyor?

بَلَىٰ قَـٰدِرِينَ عَلَىٰٓ أَن نُّسَوِّىَ بَنَانَهُۥ⁠﴿٤﴾

4Evet, Biz onu, parmak uçlarına varıncaya kadar bütün incelikleriyle yeniden yapmaya kadiriz.

بَلْ يُرِيدُ ٱلْإِنسَـٰنُ لِيَفْجُرَ أَمَامَهُۥ⁠﴿٥﴾

يَسْــَٔلُ أَيَّانَ يَوْمُ ٱلْقِيَـٰمَةِ⁠﴿٦﴾

5–6Ama, insanoğlu gelecekte de suç işlemek ister de: "Kıyamet günü ne zamanmış! " der.

فَإِذَا بَرِقَ ٱلْبَصَرُ⁠﴿٧﴾

وَخَسَفَ ٱلْقَمَرُ⁠﴿٨﴾

وَجُمِعَ ٱلشَّمْسُ وَٱلْقَمَرُ⁠﴿٩﴾

يَقُولُ ٱلْإِنسَـٰنُ يَوْمَئِذٍ أَيْنَ ٱلْمَفَرُّ⁠﴿١٠﴾

7–10Gözün kamaştığı, ayın tutulduğu, güneş ve ayın bir araya getirildiği zaman, işte o gün insan: "kaçacak yer nerede?" der.

كَلَّا لَا وَزَرَ⁠﴿١١﴾

11Hayır; hayır; bir sığınak yoktur.

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمُسْتَقَرُّ⁠﴿١٢﴾

12O gün, sen, Rabbinin huzuruna varıp durursun.

يُنَبَّؤُاْ ٱلْإِنسَـٰنُ يَوْمَئِذِۭ بِمَا قَدَّمَ وَأَخَّرَ⁠﴿١٣﴾

13O gün, insanoğluna önde ve sonda yaptığı ne varsa bildirilir.

بَلِ ٱلْإِنسَـٰنُ عَلَىٰ نَفْسِهِۦ بَصِيرَةٌ⁠﴿١٤﴾

وَلَوْ أَلْقَىٰ مَعَاذِيرَهُۥ⁠﴿١٥﴾

14–15Özürlerini sayıp dökse de, insanoğlu, artık kendi kendinin şahididir.

لَا تُحَرِّكْ بِهِۦ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِۦٓ⁠﴿١٦﴾

16Cebrail sana Kuran okurken, unutmamak için acele edip onunla beraber söyleme, yalnız dinle.

إِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهُۥ وَقُرْءَانَهُۥ⁠﴿١٧﴾

17Doğrusu o vahyolunanı kalbine yerleştirmek ve onu sana okutturmak Bize düşer.

فَإِذَا قَرَأْنَـٰهُ فَٱتَّبِعْ قُرْءَانَهُۥ⁠﴿١٨﴾

18Biz onu Cebrail'e okuttuğumuz zaman, onun okumasını dinle.

ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا بَيَانَهُۥ⁠﴿١٩﴾

19Sonra onu sana açıklamak Bize düşer.

كَلَّا بَلْ تُحِبُّونَ ٱلْعَاجِلَةَ⁠﴿٢٠﴾

20Hayır, hayır! Sizler, çabuk elde edeceğiniz dünya nimetlerini seversiniz.

وَتَذَرُونَ ٱلْأَخِرَةَ⁠﴿٢١﴾

21Ahireti bırakırsınız.

وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ نَّاضِرَةٌ⁠﴿٢٢﴾

إِلَىٰ رَبِّهَا نَاظِرَةٌ⁠﴿٢٣﴾

22–23O gün bir takım yüzler Rablerine bakıp parlayacaktır.

وَوُجُوهٌ يَوْمَئِذِۭ بَاسِرَةٌ⁠﴿٢٤﴾

24O gün bir takım yüzler de asıktır.

تَظُنُّ أَن يُفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌ⁠﴿٢٥﴾

25Kendisinin belkemiğinin kırılacağını sanır.

كَلَّآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلتَّرَاقِىَ⁠﴿٢٦﴾

وَقِيلَ مَنْۜ رَاقٍ⁠﴿٢٧﴾

26–27Dikkat edin; can boğaza gelip köprücük kemiklerine dayandığı zaman: "Çare bulan yok mudur?" denir.

وَظَنَّ أَنَّهُ ٱلْفِرَاقُ⁠﴿٢٨﴾

28Artık ayrılık vaktinin geldiğini sanır.

وَٱلْتَفَّتِ ٱلسَّاقُ بِٱلسَّاقِ⁠﴿٢٩﴾

29Bacaklar birbirine dolaşır.

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمَسَاقُ⁠﴿٣٠﴾

30O gün sevk Rabbin huzurunadır.

فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّىٰ⁠﴿٣١﴾

وَلَـٰكِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ⁠﴿٣٢﴾

ثُمَّ ذَهَبَ إِلَىٰٓ أَهْلِهِۦ يَتَمَطَّىٰٓ⁠﴿٣٣﴾

31–33O, Peygamberi doğrulamamış, namaz kılmamış, ama yalanlayıp yüz çevirmiş, sonra da salına salına kendinden yana olanlara gitmişti.

أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰ⁠﴿٣٤﴾

34Sana yazıklar olsun, yazıklar!

ثُمَّ أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰٓ⁠﴿٣٥﴾

35Daha ne olsun, sana yazıklar olsun, yazıklar!

أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَـٰنُ أَن يُتْرَكَ سُدًى⁠﴿٣٦﴾

36İnsanoğlu kendisinin başıboş bırakılacağını mı sanır?

أَلَمْ يَكُ نُطْفَةً مِّن مَّنِىٍّ يُمْنَىٰ⁠﴿٣٧﴾

37O, katılan bir meni damlası değil miydi?

ثُمَّ كَانَ عَلَقَةً فَخَلَقَ فَسَوَّىٰ⁠﴿٣٨﴾

38Sonra kan pıhtısı olmuş, sonra Allah onu yaratıp şekil vermişti.

فَجَعَلَ مِنْهُ ٱلزَّوْجَيْنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلْأُنثَىٰٓ⁠﴿٣٩﴾

39Ondan, erkek, dişi iki cins yaratmıştı.

أَلَيْسَ ذَٲلِكَ بِقَـٰدِرٍ عَلَىٰٓ أَن يُحْــِۧىَ ٱلْمَوْتَىٰ⁠﴿٤٠﴾

40Bunları yapan Allah'ın ölüleri diriltmeye gücü yetmez mi? Elbette yeter.